دو غرفه، یک محصول، ۱.۳ میلیون اختلاف؛ در «ایران‌نوشت» چه خبر است؟

دو غرفه، یک محصول، ۱.۳ میلیون اختلاف؛ در «ایران‌نوشت» چه خبر است؟

در «ایران‌نوشت» یک محصول در دو غرفه با اختلاف ۱.۳ میلیون تومان عرضه شده؛ اتفاقی که پرسش‌هایی درباره قیمت‌گذاری و حمایت واقعی از تولید ایرانی ایجاد می‌کند.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد:‌ برای فهمیدن حال‌وهوای یک نمایشگاه، گاهی لازم نیست سراغ آمار و گزارش عملکرد برویم. کافی است کمی میان غرفه‌ها راه برویم، چند محصول را برداریم، قیمت‌ها را بپرسیم و بعد دوباره به همان غرفه قبلی برگردیم. بعضی وقت‌ها همین رفت‌وآمد ساده، سؤال‌هایی ایجاد می‌کند که در هیچ بروشور و نشست خبری‌ای پیدا نمی‌شوند.

نمایشگاه «ایران‌نوشت» هم از همین جنس است. نمایشگاهی که قرار است محل عرضه نوشت‌افزار ایرانی و حمایت از تولیدکننده داخلی باشد و خانواده‌ها را برای خرید لوازم مدرسه به سمت تولیدات ایرانی سوق دهد. اما در میان همین غرفه‌ها، چیزهایی دیده می‌شود که آدم را وادار می‌کند کمی مکث کند و دوباره به اسم نمایشگاه نگاه بیندازد.

مثلاً یک بسته نوشت‌افزار که حدود هفت، هشت دفتر دارد، در یک غرفه یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان قیمت خورده و در غرفه‌ای دیگر، برای بسته‌ای مشابه، قیمت ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان اعلام می‌شود. دو غرفه در یک نمایشگاه، چند قدم آن‌طرف‌تر از هم؛ اختلاف یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومان.

ممکن است با خودمان بگوییم میان این دو محصول تفاوت‌هایی وجود دارد؛ کیفیت کاغذ، برند، طراحی، تعداد صفحات یا هر چیز دیگری که از چشم خریدار عادی دور مانده است. بنابراین نمی‌توان فقط با دیدن دو برچسب قیمت حکم داد که یکی گران‌فروشی کرده است. اما سؤال همچنان سر جایش است: وقتی تفاوت قیمت این‌قدر زیاد است، چرا تفاوت محصول برای خریدار به همان اندازه روشن نیست؟ اما حقیقت این است که کوچکترین فرقی با هم ندارند و عینا یک محصول هستند با یک میلیون و سیصد هزار تومان تفاوت قیمت!!!

ماجرا وقتی جالب‌تر می‌شود که بدانیم بسته‌هایی از این دست، وارداتی هستند. اینجا دیگر پای یک سؤال دیگر هم وسط می‌آید؛ سؤالی درباره خودِ عنوان نمایشگاه.

«ایران‌نوشت» اسم کوچکی نیست. پشت این نام قرار است ایده حمایت از تولیدکننده ایرانی، تقویت نوشت‌افزار داخلی و توجه به هویت فرهنگی محصولات وجود داشته باشد. خانواده‌ای که وارد چنین نمایشگاهی می‌شود هم طبیعتاً با همین پیش‌فرض قدم می‌زند؛ اینکه اینجا قرار است بیشتر با محصول ایرانی مواجه شود و اگر کالایی وارداتی است، این موضوع دست‌کم برایش روشن باشد.

قرار نیست هر کالای وارداتی که در یک نمایشگاه عرضه می‌شود، محل اشکال باشد. بازار نوشت‌افزار، مثل بسیاری از بازارهای دیگر، ترکیبی از کالاهای داخلی و خارجی است. حرف بر سر چیز دیگری است: نام نمایشگاه نباید باعث شود مرز میان تولید ایرانی و کالای وارداتی برای مصرف‌کننده کمرنگ شود.

از طرف دیگر، اگر قرار است چنین نمایشگاهی محلی برای خرید خانواده‌ها باشد، قیمت هم نمی‌تواند مسئله فرعی تلقی شود. خانواده‌ای که برای خرید نوشت‌افزار مدرسه آمده، معمولاً فقط یک دفتر نمی‌خرد. چند دفتر، مداد، خودکار، پاک‌کن، جامدادی، کیف و ده‌ها قلم دیگر باید تهیه شود. در چنین شرایطی، اختلاف یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومان میان دو بسته، عدد کوچکی نیست؛ مخصوصاً وقتی خریدار در همان نمایشگاه و در فاصله چند قدمی، با دو قیمت متفاوت مواجه می‌شود.

شاید مسئله اصلی همین‌جا باشد. «ایران‌نوشت» فقط نباید تولید ایرانی را کنار هم جمع کند؛ باید به خریدار کمک کند که خرید آگاهانه داشته باشد. یعنی بداند کدام کالا ایرانی است، کدام وارداتی، تفاوت کیفیت‌ها چیست و چرا دو محصول مشابه با فاصله زیادی از هم قیمت‌گذاری شده‌اند.

این شفافیت حتی به نفع خود تولیدکننده ایرانی هم هست. وقتی محصول داخلی قرار است با کالای خارجی رقابت کند، نمی‌توان فقط از مخاطب خواست «ایرانی بخر». باید محصول ایرانی آن‌قدر از نظر کیفیت، طراحی و قیمت قابل دفاع باشد که خریدنش برای مصرف‌کننده یک انتخاب منطقی باشد، نه صرفاً یک انتخاب از سر وظیفه.

سال‌هاست درباره هویت ایرانی در نوشت‌افزار صحبت می‌کنیم؛ درباره اینکه کودکان ما به جای شخصیت‌های بیگانه، قهرمان‌ها و نشانه‌های فرهنگ خودشان را روی دفتر و کیف مدرسه ببینند. این دغدغه مهمی است، اما هویت فرهنگی فقط با طرح روی جلد ساخته نمی‌شود. وقتی خانواده‌ای برای خرید وارد نمایشگاه می‌شود، قیمت، کیفیت و صداقت در معرفی کالا هم بخشی از همان تجربه فرهنگی است.

دو غرفه، یک محصول، ۱.۳ میلیون اختلاف؛ در «ایران‌نوشت» چه خبر است؟

نمی‌شود روی سردر، «ایران» را بزرگ نوشت و بعد انتظار داشت مخاطب درباره آنچه داخل غرفه‌ها می‌بیند سؤال نپرسد. اتفاقاً هرچه نام یک نمایشگاه بزرگ‌تر و ادعای آن جدی‌تر باشد، حساسیت روی جزئیات هم باید بیشتر شود.

اما یک نکته دیگر هم هست که نمی‌شود از کنار آن ساده گذشت. «ایران‌نوشت» در اصل قرار است بستری برای دیده‌شدن و فروش محصول ایرانی باشد؛ جایی که تولیدکننده‌ای که در بازار عادی برای رساندن محصولش به دست مصرف‌کننده با هزار مانع روبه‌روست، بتواند چند روز مستقیم با خریدار ارتباط بگیرد و محصولش را عرضه کند. این اتفاق، اگر درست اجرا شود، اتفاق خوبی است. حتی می‌شود گفت یکی از معدود جاهایی است که تولیدکننده ایرانی می‌تواند بدون عبور از چند لایه واسطه، خودش را به خانواده‌ها معرفی کند.

اما همین‌جا یک سؤال جدی شکل می‌گیرد: اگر نمایشگاه‌هایی مثل «ایران‌نوشت» قرار است بار فروش و معرفی تولیدکننده ایرانی را به دوش بکشند، پس در طول سال چه اتفاقی برای این تولیدکننده می‌افتد؟ آیا نهادی که اساساً باید متولی حمایت از تولیدکننده و ایجاد مسیر فروش برای او باشد، توانسته چنین بستری را در بازار عادی فراهم کند؟ یا تولیدکننده باید صبر کند تا نمایشگاه برپا شود و چند روز فرصت پیدا کند محصولش را بفروشد؟

مسئله برای تولیدکننده فقط تولیدکردن نیست. محصول وقتی از کارخانه یا کارگاه بیرون می‌آید، تازه بخش سخت ماجرا شروع می‌شود؛ باید دیده شود، به فروش برسد، هزینه تولیدش برگردد و امکان ادامه کار پیدا کند. اگر این زنجیره در بازار وجود نداشته باشد، برگزاری یک نمایشگاه هرچقدر هم بزرگ باشد، نمی‌تواند مشکل اصلی را حل کند. نمایشگاه می‌تواند یک فرصت باشد، اما نمی‌تواند جای بازار را بگیرد.

از این طرف، اگر قرار است «ایران‌نوشت» تکیه‌گاه فروش تولید ایرانی باشد، انتظار می‌رود این حمایت در قیمت‌گذاری، شفافیت، معرفی درست محصول و حتی تفکیک کالای ایرانی از کالای وارداتی هم خودش را نشان دهد. تولیدکننده‌ای که برای طراحی، تولید و عرضه محصول ایرانی هزینه کرده، نباید در همان فضایی قرار بگیرد که کالای وارداتی بدون توضیح روشن درباره منشأ و تفاوت قیمت، کنار دستش عرضه می‌شود.

در واقع سؤال فقط این نیست که «ایران‌نوشت» چقدر به تولیدکننده ایرانی کمک می‌کند؛ سؤال مهم‌تر این است که چرا تولیدکننده ایرانی برای فروش محصولش تا این اندازه به چنین نمایشگاه‌هایی وابسته است؟ اگر قرار است حمایت از تولید ایرانی یک سیاست جدی باشد، باید در تمام طول سال برای آن بازار ساخته شود، نه اینکه تمام امید تولیدکننده به چند روز نمایشگاه و حضور خانواده‌ها در یک سالن گره بخورد.

اینجاست که اسم «ایران‌نوشت» دوباره اهمیت پیدا می‌کند. وقتی یک نمایشگاه با نام ایران، با هدف حمایت از تولید ایرانی و با شعار عرضه محصولات داخلی شکل می‌گیرد، انتظار مخاطب فقط دیدن چند محصول با طرح ایرانی نیست؛ انتظار این است که پشت این عنوان، یک زنجیره واقعی حمایت از تولیدکننده هم وجود داشته باشد. وگرنه ممکن است نمایشگاه چند روز شلوغ باشد، فروش هم اتفاق بیفتد، اما تولیدکننده بعد از پایین‌کشیدن کرکره غرفه دوباره به همان مسئله همیشگی برگردد: محصولم را کجا و به چه قیمتی بفروشم؟

ایران‌نوشت اگر قرار است به معنای واقعی کلمه نمایشگاه نوشت‌افزار ایرانی باشد، باید در چند چیز با خودش صادق باشد: در معرفی کالاها، در قیمت‌ها و در نسبتی که میان تولید ایرانی و کالای وارداتی برقرار می‌کند. اینکه یک بسته هفت، هشت‌تایی در یک غرفه یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان باشد و چند قدم آن‌طرف‌تر ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان، شاید به‌تنهایی تخلفی را ثابت نکند، اما حتماً یک سؤال جدی ایجاد می‌کند؛ سؤالی که بد نیست برگزارکنندگان نمایشگاه برایش پاسخ روشنی داشته باشند.

آخر ماجرا هم به همان چیزی برمی‌گردد که شاید از همه مهم‌تر باشد: اعتماد. خانواده‌ای که برای خرید به «ایران‌نوشت» می‌آید، باید احساس کند نام نمایشگاه قرار است کارش را ساده‌تر کند، نه اینکه مجبور باشد خودش میان ده‌ها قیمت و محصول تفاوت‌ها را کشف کند. اگر قرار است «ایران» در این نمایشگاه فقط یک اسم نباشد، باید بتوان ردّ آن را در کیفیت، قیمت، شفافیت و احترام به انتخاب مردم هم دید.

کد مطلب 6946608 زینب آزاد

  • قصه ایران، با جلد دفترها روایت می‌شود

  • اعطای تسهیلات تا سطح ۵۰ میلیون تومان برای خرید نوشت‌افزار ایرانی

  • گرانی کاغذ، تولید نوشت‌افزار را هم با چالش مواجه کرده است

  • تولید بیش از ۶۰ درصد نوشت‌افزار توسط تولیدکنندگان ایرانی

  • شهدای میناب و امام شهید محور نمایشگاه ایران‌نوشت امسال شد

  • تلگرام خبرگزاری زیر خبر
  • تلویزیون آن
  • نهمین دوره جشنواره انگور ارومیه

  • دو غرفه، یک محصول، ۱.۳ میلیون اختلاف؛ در «ایران‌نوشت» چه خبر است؟

  • کشف پیکر مطهر یک شهید در طلاییه

  • ادعاهای تکراری ترامپ: ایران خواهان دستیابی به توافق است!

  • صنعا: پس از ۳۰۰ حمله هوایی برای دشمن سعودی امنیتی در کار نخواهد بود

  • یک ایران، ۳۱۳ هزار جان‌فدا؛ رزمایشی بزرگ در قلب تهران

  • برنامه‌های تأمین‌اجتماعی برای افزایش قدرت خرید بازنشستگان

  • عارف: سینماگران عظمت ملت ایران را به تصویر بکشند

  • الهی‌راد: شاعران زبان بیان دغدغه‌های جامعه باشند

  • رونمایی از طرح «شمیم ۷۵» بانک صادرات ایران

  • حسینی:مبلغ کالابرگ دهک‌های پایین پلکانی افزایش می‌یابد

  • بازداشت رئیس یک اداره در ادامه پرونده فساد مالی رباط‌کریم

  • برنامه تیم ملی والیبال ایران در ناگویا اعلام شد + زمان مسابقات

  • تیم منتخب کشتی آزاد راهی روسیه شد

  • پازل ناکامی تابستانی والیبال ایران و پیاتزا؛رؤیای المپیک هنوز زنده است

  • ثبت سفارش برنج فردا آغاز می‌شود

  • گلایه اتاق اصناف کشاورزی از عدم تخصیص سوخت و تأخیر در پرداخت پول گندم

  • تقویم آموزشی سال تحصیلی ۱۴۰۶- ۱۴۰۵ دانشگاه‌های علوم پزشکی اعلام شد

  • کاهش قیمت طلا در پی افزایش احتمال بالا رفتن نرخ بهره در آمریکا

  • ثبت‌نام آزمون وکالت ۱۴۰۵ آغاز شد

  • روزنامه‌های ورزشی دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

    روزنامه‌های ورزشی دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

  • روزنامه‌های اقتصادی دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

    روزنامه‌های اقتصادی دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

  • روزنامه‌های صبح دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

    روزنامه‌های صبح دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵

  • روزنامه‌های ورزشی یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵

    روزنامه‌های ورزشی یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵

  • روزنامه‌های اقتصادی یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵

    روزنامه‌های اقتصادی یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵

  • مبلمان اداری
  • جراح بینی تهران
  • بلکا
  • جراح بینی در تهران
  • لوازم تحریر
  • خرید طلای آب شده
  • قیمت موکت
  • تور کربلا
  • استند تسلیت
  • مداحی اربعین
  • مرجع پاسخ معتبر پزشکان
  • فروش مواد شیمیایی
  • قیمت ایمپلنت
  • قطعات لباسشویی
  • آموزشگاه تیزهوشان
  • بلیط هواپیما
  • نمایندگی بوش در تهران
  • آموزشگاه زبان ملل
  • قیمت و خرید سمعک نامرئی
  • مهرینو
  • تهران تایمز
  • روزنامه آگاه